ModaObuwie

Po upadku imperium rzymskiego ster rządów nad połową nie­mal Europy przypadł cesarzom bizantyńskim. Ci, pielęgnując zwyczaje 1 obyczaje grecko-rzymskie, wprowadzają w dziadzinę ubiorów wiele elementów zapożyczonych z Bliskiego Wschodu. W kostiumach paradnych, w ubiorach świątecznych, a nawet i tych przeznaczonych na codzienny użytek,dominuje barwność i wzorzy-stość tkaniny. Tkaniny przeznaczone na ubiory i szaty dworskie są przeładowana złotym i srebrnym haftem. Również obuwia,azyta z miękkiej skóry lub filcu, ozdabiane było barwną pasmanterią, przetykaną perłami, wisiorkami itp. Takie, oczywiście, było o-buwie paradne. Na codzień natomiast noszono różnego rodzaju pantofle skórzane lub filo owe, ze skórzaną cienką po­deszwą oraz pończochy wełniane,się­gające mniej więcej kolan. Pantofel wraz z pończochą tworzył coś w ro­dzaju wysokiego buta s cholewkami. CZASY BIZANTYlfeKO-ROMAlJsKIE Okres wędrówek ludów, który trwał kilka wieków w połowi pierwszego tysiąclecia naszej eryt nie sprzyjał kształtowaniu się mody. W tym okresie mieszają się ze sobą różne gatunki i wzory obuwia, łącznie z wzorami Dalekiego Wschodu. Po uformowaniu się na zachodzie państw: Franków i Anglo-sasów, w dziedzinie ubioru pojawia się nowy element, a miano­wicie spodnie. Są one dośó luźne, u dołu ściągane i przewią-zywane wokół łydek na krzyż skórzanymi rzemieniami. Obuwie stanowią sandały wycięte z jednego kawałka skóry, przypomina­jąca kierpce gól niskie. U Normanów widzimy dwa rodzaje spodnii jedna krótsze, się­gające kolan, drugie dłuższe, spadające do kostek. W obydwu wy­padkach typowym obuwiem aą wspomniane sandały skórzane i cha­rakterystyczne wiązanie na krzyż wokół nóg. W czasaoh istnienia tzw. Cesarstwa Rzymskiego Narodu Nie­mieckiego, na dwór cesarski przenikają z Bizancjum drogą nor­malnych stosunków polityczno-gospodarczych znane nam już bi­zantyńskie ubiory i wzory obuwia. Z czasem dwór bizantyński narzuci swą modę całej niemal Europie, a przede wszystkim war­stwom panującym. W tym celu powstawały na terytorium państwa bizantyńskiego szeroko rozgałęzione zakłady-manufaktury, wyra­biające tkaniny, obuwie, ozdoby itp., rozprowadzające te to­wary po wszystkich dworach europejskich. Mniej więc do końca wieku XII obserwujemy naśladowanie wzorów bizantyńskich, potem zaczynają się przejawiać pierwias­tki rodzimych upodobań i lokalne przyzwyczaj enia Tak miała się rzecz z j ozochami, wyrabianymi według wzorów bizantyń- skich lub wprost stamtąd sprowadzanymi. Bizantyńskie pończo­chy były z reguły krótsze i sięgały przeciętnie kolan; w kra­jach germańskich lub anglosaskich, gdzie panował klimat surow­szy, takie krótkie pończochy można było nosić do długich szat sięgających kostek. Tam natomiast, gdzie w użyciu była krótka tunika lub kaf­tan, doohodzący zaledwie do linii kolan, pończochy należało podłużyć. Ponieważ w powszechnym użyciu były spodnie, o czym już wspominaliśmy, dlatego wydłużone pończochy, okrywające prawie całe nogi; zastąpiły spodnie i stały się z czasem cha­rakterystycznym ubiorem okresu gotyckiego. Równocześnie taki typ pończoch-nogawic mógł z powodzeniem spełniać rolę obuwia. Wystarczyło bowiem wzmocnić stopę wszytą w pończochę skórza­ną podeszwą lub włożyć do wnętrza pończochy skórzaną podkład­kę, aby móc wcale wygodnie chodzić, jakby się miało normalne obuwie. Różnie więc wykorzystywano wszelkiego rodzaju pończo­chy. Jeśli były krótkie i szerokie układały się na nodze w harmonijkę. Będzie to prototyp fałdowanej cholewki. Obok tego rodzaju okrycia nóg wyrabia się obuwia skórzane, którego cha­rakterystyczną cechą staje się spiczasty czubek nosków.Nieco później moda na spiczaste nosy obuwia doprowadzi do przesad­nych ich form, a będzie to miało miejsce w okresie gotyku. Nowe akcenty w kroju obuwia średniowiecznego pojawiają się na przełomie wieku XIII i XIV. Będą to właśnie wspomnia- ne poprzednio wydłużone i spiczaste czubki wszelkiego rodza- ju pantofli, półbucików, ciżemek itd., a nawet zbroi żelaznej. Nadmiernie wyciągane nosy z czasem będą regulowane odpowied- nimi przepisami. Tak np. we Francji za panowania Filipa 3V, zwanego Pięknym, szlachcicom wolno było nosić obuwie z czub- kiem nosalem nie dłuższym jak dwie stopy około 60 cm!mie- szczanom natomiast dozwolono na wyciągnięcie czubków najwyżej na długość jednej stopy 30 cm. Pospólstwu zaś pozwalano no- sić obuwie z czubkami o połowę krótszymi od poprzednich, tj. 6 cali 15 cm. I W związku z nagminnie stosowanym nowym typem obuwia śred­niowiecznego znikają z powszaennego użycia sandały typu rzym­skiego lub greckiego. Rozpowszechniają się one natomiast wśród zakonników. Obok obuwia skórzanego w rodzaju półbucików,dopasowanych do nogi z odchylonymi cholewkami, lub pantofli wiązanych na pase&9 w użyciu są drewniane chodaki z jednym lub kilkoma pa­skami, z podeszwą całą lub łamaną w połowie. Miejsce załama­nia łączono skórą. Inny gatunek obuwia stanowią buty z cholewami, bez obca­sów, podbita grubą i elastyczną podeszwą. Cholewki wykonane z miękkiej ekóry luźno obejmowały nogi w okolicy łydek, spadając ku dołowi i układając się w nieregularne fałdy. Niezależnie od tego rodzaju luźnego obuwia wyrabiano buty z długimi cholewami, odwijając częóć górną na zewnątrz. Takie wyłogi podmalowywano na odmienny od całego buta kolor. Kształty takich- wyłogów były różne, zależały od fantazji wykonawcy lub od upodobania zama­wiającego. Wspominając o pończochach z okresu romańskiego mówiliśmy o tym, że niejednokrotnie długie pończochy zastępowały spod­nie. Otóż w obecnym tj. gotyckim okresie w użyciu aą takie obcisłe spodnie, składające się z dwóch oddzielnych nogawic, przywiązywanych do pasa na biodrze za pomocą rzemyków. Aby u-łatwió wdziewanie nogawic na nogi, trzeba było nacinać skórę lub tkaninę, z której nogawice były szyte. Robiono to W dwo­jaki sposób: albo nacinano z boku po linii prostej, albo z przo­du, od kolan zacząwszy, łukiem aż do kostek. W miejscach nacię­tych przyszywano haftki metalowe albo drążono dziurki, przez która przeciągano sznurowadła. Do wyrobu obuwia używano skóry, sukna grubego i gęstego, filcu a nawet aksamitu. Obuwie wykonane z tkanin podszywano skórzanymi podeszwami. Dla ochrony obuwia przed szybkim zdar­ciem, a także przed błotem, wdziewano dodatkowo drewniane trepy, które dla odróżnienia od koloru obuwia zaaadniczego malowano np. na biało. Co się tyczy wspomnianych już butów z długimi nosami.któ­rych końce zamykały się zwykle kulką,to wzmacniano je wstawio­nym w czubek drutem przy równoczesnym wypełnieniu wnętrza od­padkami skóry lub tkanin; często taki szpic chwytano łańcusz­kiem i przywiązywano do nogi w okolicy kolan. Taki typ obuwia uważano za wykwintny. 29 Kobiety tego okresu nosiły również pantofle ze spiczasty­mi czubkami. Pantofla takie zwano ciżemkami. W. odróżnieniu od męskich wzorów rezygnowano z przesadnych wymiarów czubków, za­chowując tym samym linię stopy wysmukłą, bez jakichkolwiek wy­krętasów. Podobnie jak mężczyźni również i kobiety chroniły ciżemki przed zniszczeniem lub zabłoceniem wkładając drewniane chodaki. Profesorowie uniwersytetu i teolodzy nosili obuwie czarna typu pantofli płytkich z odchylonymi na boki skrzydłami cho­lewek. Pod koniec wieku XV typy obuwia z nadmiernie wyciągnię­tymi nosami zanikają, ustępując miejsca formom łagodniejszym i wygodniejszym przy chodzeniu. W powszechnym użyciu są nadal buciki płytkie z krótkimi cholewkami.

Konopie | trening rozwoju osobistego | kurs fryzjerstwa | wkłady do e-papierosa | download mp3 | Oferty pracy Bytom | reklama google | programy dla firm

Poznaj świat obuwia

Najlepsza marka

W ostatnich latach wzrosło zainteresowanie polskimi markami. Tendencja, że lepsze jest to, co wyprodukowano za granicą, odeszła na dalszy plan. Najpopularniejszymi sklepami okazują się sklepy „CCC”, których w Polsce jest już około stu dwudziestu. Zachwycają one nietuzinkowymi fasonami i przestępnymi...

Japonki

Buty wywołujące wiele różnych dyskusji, co do ich wygodności. Przy pierwszej parze często powodują rany między palcami u nóg, przez co zniechęcają do siebie. Jednakże prawda jest taka, że trzeba je po prostu odpowiednio dobrać. Nogi o mniejszym rozmiarze i szczuplejsze powinny wybierać japonki lekki...