ModaObuwie

Obecnie przedstawiaj czytelnikom kilka praktycznych u-wag na temat obuwia w teatrze amatorskim. Tak jak szycie kostiumów teatralnych oddajemy w ręce do­świadczonych krawców, tak w sprawie wykonawstwa obuwia scenicz­nego zwróćmy się również do doświadczonych szewców. Ponieważ wielu z nich, mimo bezspornej fachowości w dziedzinie wyko­nawstwa współczesnego obuwia, będzie miało na pewno niemałe trudności w odtworzeniu obuwia stylowego lub historycznego, należałoby im zaproponować wykonanie pierwowzoru. Najlepiej jest wyciąć wpierw wykroje form dla danego obuwia z papieru lub płótna, przymierzyć formę na m 'ze aktora, sprawdzić zgod­ność z projektem lub ilustracją, a dopiero po poprawieniu usterek przystąpić do właściwego szycia obuwia. Ostrożność taka jest niezbędna, ponieważ wykonawstwo obuwia stylowego, historycznego jako nietypowego jest bardzo pracochłonne,a materiał do wyrobu obuwia kosztowny, W związku z tym należałoby się zastanowić, czy dany typ obuwia, zamówiony u szewca, ma być użyty tylko raz lub za­ledwie kilka razy, czy też służyć będzie teatrowi nieograni­czoną ilość razy albo wypożyczany będzie innym zespołom teatralnym. V pierwszym wypadku zalecamy uszycie obuwia z ma­ teriałów zastępczych, w drugim - stosować materiał i surowiec jak najlepszy 1 najtrwalszy. Z materiałów zastępczych proponujemy użycie płótna lnia­nego izarego, barwionego farbami anilinowymi a następnie pa­stowanego na półpołysk, usztywnianego wszytym wewnątrz eztyw-nikiem, albo nasycanego pokostem lub lakierowanego farbami la­kierowymi. Wrażać przy tym musimy na to, ażeby płótno się nie skurczyło. Buty należy trzymać na prawidłach względnie ko­pytach szewskich. Dobrym, aczkolwiek nieco droższym materiałem jest imita­cja skóry, tzw. derma, której bogaty asortyment i w różnych kolorach można nabyć w sklepach z artykułami chemicznymi,go­spodarczymi lub tworzywami sztucznymi. Pośredni gatunek mię­dzy dermą a usztywnionym płótnem stanowi cerata, z której z powodzeniem można wykonywać cholewki. Do wyrobu pantofli typu bizantyńsko-romanskiego zastosu­jemy filo. Zamiast skóry na podeszwy możemy dać tekturę, okle­joną i«rmą, albo cienką gumę. Wykorzystanie materiałów zastępczych obniża co prawda ogólne koszty obuwia, ale nie zmniejsza w żadnym wypadku ko­sztów robocizny. Dlatego też kierownictwo zespołu teatralnego musi się dobrze zastanowić przed podjęciem decyzji, z jakiego materiału ma być uszyte obuwie i na jak długi okres czasu ma ono służyć. Dotychczas mówiliśmy o wyrobie obuwia nietypowego, sto­sując doń materiał skórzany lub zastępczy, łącznie z wykorzy­staniem tworzyw sztucznych. Zdarzają się jednak w życiu zespołu i takie momenty,kie­dy nie dyaponuje on żadnymi funduszami, które by pozwoliły na zamówienie bodaj najbardziej charakterystycznych egzemplarzy o' a stylowego lub historycznego i równocześnie nie może liozyć na jakąkolwiek pomoc z zewnątrz. Wtedy pozostaje trze­cie wyjście,a mianowicie adaptacja, tj. przystosowanie normal­nego obuwia współczesnego drogą odpowiednich przeróbek, uzu­pełnień itd. Prac adaptacyjnych możemy podjąó się nawet sami, bez angażowania specjalistów-szewców a na przeróbki wybierać będziemy obuwie wycofane już z normalnego użycia względnie po­darowane zespołowi. Zajmiemy się obecnie kilkoma przykładami wykonania obu­wia, które, naszym zdaniem, leży w możliwościach każdego ze­społu teatralnego. Zacznijmy od średniowiecznych pantofli. Charakterystyczną cechą tego typu obuwia, jak wiemy, są wydłużone w szpic czubki nosów; długość ich może być różna, łącznie z przesadnym nawet zakrzywieniem do góry, podwiązaniem pod kolanem itp. Wybierz­my tedy pantofle sportowe, nie sznurowane, dosżyjmy do tylni-ka i przyszwy zaokrąglowe płaty tkaniny a czubki nosów oklej­my uformowanym z tkaniny szpicem. Uzupełnienie nosów można wykonać sposobem kaszerunkowym wyklejaniem z papierowej masy z papieru lub płótna. W pierw­szym przypadku wykonujemy odpowiednią formę w glinie, gipsie lub plastelinie, poczym na tejże formie nakładamy sklejone skrawki papieru; po ściągnięciu masy z formy suszymy ją,przy­twierdzamy do pantofla i malujemy. 0 robotach modelarskich czytelnik dowie się z książki E. Bożyka pt. "Dekoracje, mebel i rekwizyt na scenie świetlicowej" lub z artykułu w "Teatrze Ludowym" nr 9. rok 1959 pt. "0 rekwizytach teatralnych". Drugi sposób polega na tym, że szyjemy odpowiedniej dłu­gości woreczek stożkowy, który wypełniamy wat ą albo trocinami, dobrze ubijamy i wkładamy do środka gruby, miękki drut, za po­mocą którego formujemy krzywiznę szpica. Tak sporządzony szpic wzgl. nos przytwierdzamy do czubków pantofli. Uzupełnienia wklejone do właściwego pantofla malujemy farbami klejowymi lub olejnymi, nie zapominając przedtem na­łożyć ich na kopyto. Trzewik średniowieczny z wysokimi cholewkami uzyskamy, używając do tego celu normalnego wysokiego bucika współczes­nego. Ostre brzegi cholewek ścinamy, odchylamy je na boki, dziurki od sznurowania zaklejamy tasiemką, doprawiamy spiczas­te nosy oraz odrzucamy obcasy, Do środka, trzewika, pod pięty, podkładamy grubsze podkładki, aby się wygodniej chodziło w tak spreparowanym obuwiu. Następnie spróbujemy wykonać but szwedzki. Dobieramy w tym celu odpowiedni but wysoki, z miękki ml chole­wami.uwaga: oficerskie buty współczesne do tego celu się nie nadają.Do górnego brzegu buta wszywamy kołnierz ze skóry lub dermy, pamiętając o tym, ażeby forma tego kołnierza miała kształt rozchylony i odstający od cholewki. Tę część możemy pomalować na inny kolor. Do obcasa trzeba dobić drewniany ob­cas o takiej samej grubości; należy utrzymać kształt ścięty ku dołowi. Nad obcasem przyczepiamy ostrogi za pomocą rzemy­ ków a na podbiciu,nad rzemykami, przyczepiamy wyciętą w tektu­rze i obłożoną dermą lub ceratą klamrę. Metodą adaptacji możemy wykonać z powodzeniem szereg pan­tofli- kapców o charakterze bizantyńsko-romańskim. Użyjemy do tego zwykłych pantofli-kapców domowych, których różne wzo­ry możemy nabyć w wielu sklepach. Należy te pantofle uzupeł­nić odpowiednimi wzorami, naszyciami, inkrustacjami itp. Jak już wspominaliśmy, prace adaptacyjne nie mogą by^ć zbyt dowolne. Istnieje pewna granica możliwości imitowania wzorów oryginalnych. Dlatego też trzeba wyszukiwać takie wzo­ry, które by w czasie ich przeróbki nie nastręczały zbyt wiel­kich kłopotów. Na zakończenie pragniemy objaśnić sposób korzystania z załączonych na końcu książki tablic wykrojów. Na tablicach są podane następujące wzory obuwia: Tablica I. Rzymski trze­wik sznurowany oraz pantofel renesansowy. Tablica II, Ciżma gotycka oraz pantofel renesansowy z otworami. Tablica IH. Pantofel gotycki z nosem krótkim, zakończonym kulką oraz kap­ce sznurowane pantofelki pasterskie z okresu biedermeier. Tablica IV. But napoleoński. Tablica V. Sztyblet niski oraz sztyblet wysoki. Wyżej wymienione rysunki wykrójów^są podane w skali zmniejszonej. Długość boku kwadratu równa się 50 mm tj. 5 cm. Zainteresowani potrudzą się nieco wykonując kratow­nicę w skali naturalnej 1i19po czym przeniosą rysunek dane­go wykroju na przygotowany papier, wytną następnie formę,zszy-ją szpilkami lub nićmi. Po wypróbowaniu formy na nodze i po wprowadzeniu niezbędnych uzupełnień, formę numerujemy i od­dajemy do wykonania już normalnego obuwia. Liczymy się z tym, że sprawę próby wykroju na nodze aktora przejmie już w swoje ręce fachowiec.

bearshare download | płytki granitowe | Masaże Tychy | niemiecki ursynów | Praca dolnośląskie | tapety

Poznaj świat obuwia

Kobiety i mężczyźni w wyborze obuwia

Mężczyźni w wyborze butów znacznie częściej kierują się ich wygodą. Nie wyobrażają sobie że buty miałyby mieć twardą podeszwę. Zły wpływ ma także materiał z jakiego są wykonane. Jeśli chodzi o buty sportowe znaczną wagę przykładają do przewiewności aby stopa miała odpowiedni przewiew. Musza czuć swo...

BAROK

W oiągu wioku XVII na przestrzeni mniej więcej lat 16-43-1715 tj. w czasie panowania we Francji króla Ludwika XIV, spotykamy dwa rodzaje obuwia męskiego o wyraźnie odmiennych od obuwia poprzedniej epoki kształtaoh. Dotychczasowe obuwie, jak paiictamy, nie posiadało obcasów, podeszwy były całe pła­sk...